تو مگر خواهی ز دنیا بر کنی بنیان من

من هم آخر آدمیزادم گر آدم نیستم

خوش نباشد این چنین بر هم زنی سامان من

رحم وانصافت کجا رفته است کاین سان باکتک

میکنی از دیده جاری سیل بر دامان من

آه !ول! بنما گریبانم!ز بس آن را کشی

نو کتم شدپاره  یا در زعم تو پالان من

با دو صد سیلی اگر خواهی نوازش کن مرا

با لگد فرسوده می سازی چرا تنبان من

ناسزا هر چند خواهی گو!کتک خواهی بزن

چون نیندازیم بیرون کرده ای درمان من

برج دیگر گر ندادم حق تو با جان ودل

گر دلت میخواست جانم را بگیر ای جان من

بس که صارم دست ودل باز است در پایان کار

از تعجب شاخ بیرون آری از احسان من

حالا جواب موجر به او

ساکت ای مستاجر بی ثروت ونادان من

لرزه افتاده از سخنهای تو بر ارکان من

مثل موشی مرده در نزد شهی چون بنده باش

تا نگردیده است ظاهر نفرت پنهان من

حیف از آدم که از او زنده گردد چون تویی

حیف از من کز تو می آید به دستم نان من

بعداز این بی رحم وبی انصاف خواهی دید کیست

گر که ننمایی اطاعت روز وشب فرمان من

می کند منعم ولی افسوس چیزی تو ی دل

کاش از من دور می شد لحظه ای وجدان من

تا حقوقت را بگیری مهلتی دیگر دهم

شاید از این به بعد هم باشی مهمان من

فیس کم کن بهر احسانت بیا اول رسان

شربتی را کز تو خواهم بر لب عطشان من

الغرض این جنت ار خواهی بدان باید سریع

مرسدس بنزی شود این مندرس پیکان من